این روزها درگیر مناسبات زندگی جدیدم. اینجا در ولایت غریب گاهی نه بلکه هر روز با خاطره ها دست به گریبان می شوم. بارها از خودم می پرسم تا کی تا کجا باید رفت.آه که خاطره ها دست از سرم بر ن

زندگی بازی عجیبی دارد و یکی از شگفت اورترین بازهای زندگی قصه من  و تو بود.قصه کسی که نا امیدش کردی. راستش کسی که باید گلایه کند منم نه تو. دوست ندارم خاطر ها را در ذهنم مرور کنم. اینجا دور از تو

     پدر همیشه قوت قلب است. راستش جای خالی برخی از انسان ها را با هیچ گوهری نمی توان پر کرد و پدر و مادر از این سنخ هستند.بابت فوت پدر گرامیتان تسلیت عرض می کنم. از پیرمرد تنها یک تصویر در ذهن دارم لبخند به لب با کلاه لبه دار فرانسوی که در ارشیو عکس های من بود. روحش شاد و یادش گرامی. هرچند که تسلیت واژه ناچیزی برای بیان همدردی در چنین شرایطی سوگناک است.